Terapia genowa na niedobór odporności spowodowany niedoborem deaminazy adenozyny ad 5

Panel F pokazuje rozkład systemowy toksycznych metabolitów purynowych (nukleotydów dezoksyadenozyny [dAXP]) w krwinkach czerwonych przed terapią genową (poziomy w diagnozie dla pacjentów, którzy otrzymali ADA bydlęce modyfikowane glikolem polietylenowym [PEG-ADA]) i podczas obserwacji Kropka. Dane przedstawiono dla każdego z dziewięciu pacjentów uwzględnionych w analizach skuteczności; pokazana jest również mediana (czerwona linia). Dane dla Pacjenta 2 przedstawiono przez 4 lata, po czym ponownie wprowadzono PEG-ADA. Dla porównania, średnia wartość 2 -deoksyadenozyno-5 -trifosforanu wynosi 103 nmol na mililitr po standardowym przeszczepie szpiku kostnego22 i mniej niż 3 nmol na mililitr w zdrowych kontrolach. Transdukowane ADA komórki CD34 + i ich potomstwo znaleziono w próbkach oczyszczonego szpiku (Figura 1) i krwi (Figura 2). Rok po terapii genowej średnia proporcja komórek szpiku kostnego niosących wektor retrowirusowy wynosiła 5,1% komórek CD34 +, 3,5% komórek granulocytarnych (CD15 +), 8,9% komórek megakariocytarnych (CD61 +), 3,8% komórek erytroidalnych (glikoforyna A + ) i 8,0% komórek B (CD19 +) (Figura 1). W próbkach krwi obwodowej po roku średnie częstotliwości transdukowanych komórek T, komórek B i komórek NK wynosiły odpowiednio 88,0%, 52,4% i 59,2% (P = 0,004 dla każdego porównania z granulocytami) (Figura 2A do 2D). W linii komórek B odsetek komórek B pozytywnych względem wektora był istotnie wyższy we krwi niż w szpiku kostnym (P = 0,004). Częstość pozytywnych względem wektora komórek CD34 + po roku od terapii genowej korelowała z odsetkiem transdukowanych jednostek tworzących kolonie (r = 0,60) i liczby kopii wektorowych w komórkach CD34 + (r = 0,75). Ponadto pacjenci, którzy otrzymali dawkę większą niż 8 × 106 komórek CD34 + na kilogram (Tabela 1) lub neutropenię przez ponad 15 dni (Tabela w Dodatku Uzupełniającym), w porównaniu z pozostałymi pacjentami, mieli wyższe średnie odsetki transdukowanych komórek szpiku kostnego CD34 + (6,3% vs. 0,7%) i komórek szpiku CD15 + (4,3% vs. 0,6%) po roku. Komórki transdukowane ADA utrzymywały się we wszystkich liniach hematopoetycznych, w tym w dojrzałych granulocytach, przez ostatnią ocenę (Figura i Figura 2).
Ekspresja ADA i metabolizm puryn
Obecność ADA udokumentowano poprzez wykrycie jego aktywności enzymatycznej w komórkach jednojądrzastych krwi (Figura 2E), komórkach jednojądrzastych szpiku (dane nie pokazane), komórkach T, 23 i krwinkach czerwonych i potwierdzono przez cytometrię przepływową komórek T i B, i monocyty (rysunek 2B w dodatkowym dodatku). Mediana aktywności ADA w komórkach jednojądrzastych krwi i krwinkach czerwonych była istotnie wyższa po roku niż na początku badania (komórki jednojądrzaste, 497 vs. 65 nmoli na godzinę na miligram, krwinki czerwone, 0,35 vs. 0,06 .mol na godzinę na mililitr; P = 0,004 dla obu testów), co odpowiadało odpowiednio 33,6% i 1,9% mediany poziomów w grupie kontrolnej (Figura 2E i dane nie pokazane). Aktywność ADA w krwinkach białych i erytrocytach spowodowała znaczną redukcję toksycznych poziomów metabolitów purynowych (nukleotydów deoksyadenozyny) w komórkach czerwonych po roku w porównaniu z poziomami diagnozy u tych samych pacjentów (P = 0,004) (rysunek 2F). Z wyjątkiem Pacjenta 2, poziom nukleotydów deoksyadenozyny pozostawał niski przez cały okres obserwacji u wszystkich pacjentów, którzy nie otrzymywali PEG-ADA.
Odtworzenie immunologiczne
Rysunek 3
[hasła pokrewne: forskolina skutki uboczne, diagnoza sensoryczna, rehabilitacja sensoryczna ]

Powiązane tematy z artykułem: diagnoza sensoryczna forskolina skutki uboczne rehabilitacja sensoryczna