Deformacja kolby Erlenmeyera

8-letni chłopiec miał w prawej nodze ostry ból. Radiogramy wykazały niedokładne złamanie i rozszczepienie dystalnej części trzonu kości udowej – stan zwany deformacją kolby Erlenmeyera. Miał historię nerwiaka niedojrzałego, który został zdiagnozowany, gdy miał 6 miesięcy; choroba postępowała po standardowej chemioterapii, ale była w remisji przez 5 lat przed tą prezentacją, po leczeniu cyklofosfamidem i comiesięczną dożylną terapią bisfosfonianową. Leczenie bisfosfonianami przerwano po 18 miesiącach z powodu zaniepokojenia osteopetrozą w rutynowym obrazowaniu radiograficznym. Read more „Deformacja kolby Erlenmeyera”

Zintensyfikowana terapia przeciw gruźlicy u dorosłych z gruźliczym zapaleniem opon mózgowych ad 6

W sumie 68,5% pacjentów stanowili mężczyźni, średni wiek pacjentów wynosił 35 lat, a mediana czasu trwania choroby wynosiła 15 dni. Większość pacjentów miała łagodną lub umiarkowaną chorobę; tylko 17,4% miało chorobę 3 stopnia MRC przy rejestracji. W sumie 42,7% pacjentów było zarażonych wirusem HIV. Korzystając z opublikowanych kryteriów diagnostycznych 14, zdefiniowaliśmy 49,8% pacjentów z gruźliczym gruźliczym zapaleniem opon mózgowych, 26,2% z prawdopodobnym gruźliczym zapaleniem opon mózgowych i 21,3% z możliwym gruźliczym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. Wśród pacjentów z potwierdzoną kulturą chorobą, 26,7% miało zakażenie odporne na izoniazyd, a 4,7% miało zakażenie wielolekowe. Wyjściowe charakterystyki kliniczne pacjentów według oceny nasilenia choroby MRC przedstawiono w tabeli S4 w dodatkowym dodatku. Główny wynik
Rysunek 2. Read more „Zintensyfikowana terapia przeciw gruźlicy u dorosłych z gruźliczym zapaleniem opon mózgowych ad 6”

Pioglitazon po udarze niedokrwiennym lub przejściowym ataku niedokrwiennym ad 7

Nie stwierdzono znaczącej różnicy między grupami w częstości występowania innych monitorowanych zdarzeń niepożądanych, z wyjątkiem zmiany poziomu aminotransferazy alaninowej, która była korzystniejsza dla pioglitazonu. Dyskusja
W badaniu z udziałem pacjentów bez cukrzycy, u których w przeszłości wystąpił udar niedokrwienny lub TIA, u których wystąpiła insulinooporność, częstość początkowego wyniku była mniejsza u pacjentów otrzymujących pioglitazon niż u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość nowej diagnozy cukrzycy była również niższa w przypadku pioglitazonu.
Wyniki badania IRIS kontrastują z wynikami dwóch badań z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2. W prospektywnym badaniu Pioglitazone Clinical Trial in Macrovascular Events (PROactive), 15,16 częstość pierwotnego wyniku zgonu, zawału mięśnia sercowego, udaru, ostrego zespołu wieńcowego, chirurgii naczyniowej lub amputacji nie było istotnie niższe u pacjentów z grupy pioglitazonu niż wśród osób z grupy placebo. W badaniu z zastosowaniem angioplastyki angioplastyki w badaniu rewaskularyzacji 2 cukrzycy (BARI-2D) 31 odsetek pierwotnego wyniku zgonu, udaru mózgu lub zawału mięśnia sercowego nie był znacząco niższy u pacjentów otrzymujących rozyglitazon i metforminę (strategia oszczędzająca insulinę) niż u osób otrzymujących insulinę i terapia sulfonylomocznikiem (strategia dostarczania insuliny). Wyniki IRIS są jednak zgodne z ustaleniami dotyczącymi wyniku wtórnego w badaniu PROactive (tj. Read more „Pioglitazon po udarze niedokrwiennym lub przejściowym ataku niedokrwiennym ad 7”