Odporne na antybiotyki robaki w XXI wieku – kliniczne super-wyzwanie

W marcu 1942 r. 33-letnia kobieta umierała z posocznicy w New Haven w stanie Connecticut w szpitalu i pomimo najlepszych wysiłków współczesnej medycyny, jej lekarze nie byli w stanie wyeliminować jej zakażenia krwi. Potem udało im się zdobyć niewielką ilość nowo odkrytej substancji zwanej penicyliną, którą ostrożnie wstrzyknęli w nią. Po wielokrotnych dawkach jej krwioobieg został oczyszczony z paciorkowców, doszło do pełnego wyzdrowienia, a ona kontynuowała życie w wieku 90,1 lat. Sześćdziesiąt sześć lat po jej zdumiewającym wyleczeniu, raport2 opisał 70-letniego mężczyznę w San Francisco z zapaleniem wsierdzia wywołanym opornym na wankomycynę Enterococcus faecium (VRE). Pomimo podawania przez wiele dni najlepszych dostępnych antybiotyków do walki z VRE, lekarze nie byli w stanie wysterylizować krwi pacjenta, a on zmarł nadal bakteriemicznie. Osiągnęliśmy prawie pełne koło i doszliśmy do punktu tak przerażającego, jak era preantybiotyczna: dla pacjentów zakażonych bakteriami wielolekoopornymi nie ma magicznej kuli. Wielolekooporne organizmy bakteryjne powodujące poważne problemy kliniczne. Trudno sobie wyobrazić podjęcie dzisiejszych zabiegów chirurgicznych, transplantacji, chemioterapii nowotworów lub opieki nad osobami chorymi krytycznie lub zakażonymi HIV bez skutecznych środków przeciwdrobnoustrojowych. Bakterie są mistrzami ewolucji, a kilka drobnoustrojów przystosowało się do punktu, w którym stanowią poważne kliniczne wyzwania dla ludzi. Wśród organizmów Gram-dodatnich oporne na metycylinę Staphylococcus aureus (MRSA) i E. faecium stanowią największe przeszkody terapeutyczne (patrz tabela i prezentacja slajdów). Ewolucja MRSA jest przykładem genetycznej adaptacji organizmu do pierwszorzędnego wielolekoopornego patogenu. Po wprowadzeniu penicyliny, a później metycyliny, S. aureus szybko rozwinęła oporność na te związki .-laktamowe, a do 2003 r. Ponad 50% izolatów S. aureus odzyskanych w szpitalach amerykańskich stanowiło MRSA.
Powszechne mechanizmy oporności w opornym na metycylinę gronkowcu złocistym. Trzy górne panele przedstawiają schematyczne powiększenie ściany komórkowej bakterii. Oporność na antybiotyki .-laktamowe w opornym na metycylinę Staphylococcus aureus jest spowodowana przez wytwarzanie enzymu .-laktamazy (penicylinazy) i białka wiążącego penicylinę o niskim powinowactwie (PBP) 2a. W panelu B wysoka oporność na glikopeptydy jest spowodowana zastąpieniem ostatniego aminokwasu prekursorów peptydoglikanu (D-alanina [D-Ala] do D-mleczanu [D-Lac]). W panelu C, oporność na glikopeptydy na niskim poziomie jest związana ze zwiększoną syntezą peptydoglikanu, pułapką antybiotyku w warstwach zewnętrznych i zapobieganiem jego interakcją z prekursorami opuszczającymi cytoplazmę przez błonę komórkową. W panelu D mechanizmy oporności obejmują mutacje lub modyfikacje DNA lub rybosomalnego RNA (rRNA). D-Glu oznacza D-glutaminian, L-Lys L-lizynę i UDP-GluNAc difosforan urydyny N-acetyloglukozaminę.
Następnie MRSA zaczęła rozwijać oporność na glikopeptydy, najpierw ewoluując, poprzez w dużej mierze niezdefiniowane mutacje, niską oporność na wankomycynę, co było związane z pogrubieniem ścian komórkowych patogenu
[podobne: anatomia palpacyjna, fizjoterapia Poznań, ortopeda warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna fizjoterapia Poznań ortopeda warszawa