Martwica migdalków jest tylko wyrazem ogólnej tendencji do zmian martwiczych

Martwica migdałków jest tylko wyrazem ogólnej tendencji do zmian martwiczych. Rozpoznanie jest możliwe wyłącznie na podstawie obrazu krwi. Rozpoznanie różnicowe opieramy na wyraźnej skłonności do martwicy migdałków, jamy ustnej, a przede wszystkim na podstawie braku następujących czynników: 1) braku skazy krwotocznej z Jej typowymi wynaczynieniami w błonie śluzowej jak to jest w aplazji szpiku, białaczce i rumieniu (purpura); 2) braku wytwarzania ropy, która powstaje ze zwyrodniałych leukocytów; 3) braku odczynu w węzłach limfatycznych. Dwa ostatnie wspomniane objawy występują zawsze w białaczce i w gorączce gruczołowej Pfeiffera. Anatomia. Ropowica okołomigdałkowa {peritonsillitis phlegmonosa) rozwija się w dołku migdałka podniebiennego. Dołek migdałka podniebiennego (fosa tonsillans) jest wypełniony luźną tkanką łączną i w stanie prawidłowym w dolnej trzeciej części jest poprzecinany naczyniami wnęki migdałka. Po przebytych zapaleniach migdałków dołek jest wypełniony licznymi bliznowatymi zrostami. [więcej w: najrzadsze choroby genetyczne, rehabilitacja sensoryczna, rehabilitacja ]

Powiązane tematy z artykułem: najrzadsze choroby genetyczne rehabilitacja rehabilitacja sensoryczna