Obrzęk kończyny mierzony w centymetrach.

Pomiary obwodów i długości kończyn są niezbędne nie tylko do zapisywania przy utracie wagi, ale także w fizjoterapii. Pozwalają one na uzyskanie informacji o postępach leczenia, często o nieprawidłowościach organizmu, jak zaburzenie funkcjonowania określonego stawu, czy osłabiona siła mięśniowa i zaburzenia w jej budowie. Pomiary dotyczą zarówno kończyny górnej, tułowia jak i kończyny dolnej. W przypadku ich dokonywania na formularzu należy zaznaczyć, w którym miejscu dokładnie zostały wykonane, a także datę i liczbę centymetrów. Rehabilitacja z użyciem tych pomiarów pozwala na bardziej szczegółowe dopasowanie danej metody terapeutycznej do pacjenta. Uwzględnia jego preferencję, determinację oraz nierzadko skłonności genetyczne, które przekładają się na jakość procesu leczenia. W przypadku kończyny dolnej możemy zmierzyć obwód kończyny 5 cm nad kostką boczną lub przyśrodkową. Odmierzamy tę odległość, zaznaczamy kredką do oczu (ponieważ jest łatwozmywalna), następnie miarą krawiecką dokonujemy pomiaru. To samo na stronie drugiej. W przypadku obrzęku różnica będzie znaczna, dlatego też, gdy ktoś skręci staw skokowy mamy punkt odniesienia, możemy dokonać wstępnej analizy na podstawie dokonanego pomiaru.

Lepiej zapobiegać niż leczyć.

Więzadła stawu kolanowego są obciążone dużymi siłami mechanicznymi. Nie bez powodu, często ulegają one urazowi, który związany jest z różnymi czynnikami. Staw kolanowy posiada cztery rodzaje więzadeł: krzyżowe przednie i tylne, poboczne boczne i przyśrodkowe. Więzadło krzyżowe przednie, w skrócie ACL, zdecydowanie najczęściej ulega urazowi, więc niestabilności całego stawu. Dochodzi do niego w skutek zadziałania siły, w wyniku której kolano przesuwa się do przodu i przyśrodkowo. Dzieje się tak w dziedzinach sportu jak piłka nożna i koszykówka. Często dochodzi także do uszkodzenia łąkotek. Rehabilitacja to nie tylko postępowanie usprawniające, ale także profilaktyka. Jest ona skupiona na zapobieganiu niestabilności. W przypadku tego więzadła polega na regularnym wzmacnianiu mięśni kulszowo-goleniowych, czworogłowego uda, dbanie o ich prawidłową długość i elastyczność, a także o balans. Oprócz tego trening czucia głębokiego, utrzymywanie optymalnej ruchomości w stawie, unikanie wykonywania ćwiczeń w końcowych zakresach ruchu, unikanie szybkiego wyprostu, przerostu oraz rotacji wewnętrznej w stawie kolanowym. W przypadku braku leczenia operacyjnego uszkodzonych więzadeł wiąże się to z nieprzyjemnymi skutkami ubocznymi, jak ciągłe dolegliwości bólowe, uciekanie kolana.